การรอคอย.. ที่เราไม่รู้ว่า.. รอ.. อะไร.. ยิ่งรอ..ยิ่งห่างไกล.. ไปทุกที.. มันไม่มีอะไรเลย..ไม่มีเลย..จริงๆๆ ค่ำ คื น นี้..เ ห นื่ อ ย อ่ อ น ล้ า กับร่องรอยของดวงตาว่าเงียบเหงา รักที่หวังยังว่างเปล่าคล้ายดังเงา …กับความเศร้าซ่อนไว้ในแววตา.. ค่ำ คื น นี้.. ด ว ง ด า ว ยั ง เ ฉิ ด ฉ า ย ส่องประกายระยับประดับฟ้า คอยลอยเคลื่อนเป็นเพื่อนในนภา เป็นดวงตาสว่างหล้าฟ้าราตรี แ ต่ ทำ ไ ม . .ใ จ ฉั น .. เ จ็ บ ป ว ด ร้ า ว ช่ า งเหน็บหนาว...เหลือเกินค่ำคืนนี้.. รู้สึกไหม..คนทิ้งไป..ไร้ไมตรี คนคนนี้..ร้าวราน..ผ่านคืนวัน ล ม พั ด โช ย .. ป ะ ท ะ กั บ ใ บห น้ า ส่วนของใจเจ็บด้านชาเริ่มไหวหวั่น สีอ้างว้างของท้องฟ้านำน้ำตารินไหลไม่อาจกลั้น ..เขาคนนั้น....รู้บ้างไหม..ใครทรมา ยั ง จ ด จำ .. ถึ ง วั น ..ค รั้ ง ก่ อ นเ ก่ า รักของเราจะคงอยู่คู่ดินฟ้า เป็นคำกล่าวจากดวงใจให้สัญญา เพียงไม่นาน..คำสัญญา..มาเปลี่ยนไป.. ค่ำ คื น นี้ ... ด ว ง ใ จ ยั ง ค ง เ ศ ร้ า ค ว า ม เ งี ย บ เ ห ง า ย้ำ น้ำ ต า ใ ห้ ริ น ไ ห ล .. ใ น แ ว ว ต า บ่ ง บ อ ก ค ว า ม ใ น ใ จ ค ว า ม เ จ็ บ ป ว ด ซ่ อ น ลึ ก ไ ว้ ใ ต้ ก้ น บึง